144 χρόνια.

Την περασμένη Τρίτη συμπληρώθηκαν 144 χρόνια από τον θάνατο του Βούλγαρου επαναστάτη και ποιητή Χρίστο Μπότεβ (γράφεται και ως Χρίστο Μπότεφ,βουλγαρικά: Христо Ботев).Ο Χρίστο Μπότεβ γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1848 και πέθανε στις 2 Ιουνίου 1876.

 "Μόνο αυτός που είναι ελεύθερος, 
μόνο αυτός μπορεί να αποκαλείται άνθρωπος με την πλήρη έννοια της λέξης"

Θεωρείται από τους Βούλγαρους ως ένας εκ των εθνικών ηρώων και ποιητών της Βουλγαρίας,ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και στα κείμενά του στηλίτευε την οθωμανική κυριαρχία και κοινωνία,ενώ υπήρξε ένας από τους εκπροσώπους του επαναστατικού ρομαντισμού στην βαλκανική ποίηση του 19ου αιώνα.

Η εμπνευσμένη ποίηση του Χρίστο Μπότεφ,20 μόλις ποιήματα που φανερώνουν το πηγαίο ταλέντο του ποιητή,κυκλοφόρησαν αρκετά μετά το θάνατο του σε μια συλλογή με τον τίτλο: Πέσνι ί στιχοτβορένια (τραγούδια και ποιήματα).Η ποίηση του άσκησε μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη της νεοβουλγαρικής λογοτεχνίας.

Ελάχιστο είναι το μεταφρασμένο έργο του στην Ελληνική,ξεχωρίζουν οι μεταφράσεις 3 ποιημάτων του από την Ρίτα Μπούμη – Παππά στην ανθολογία της,καθώς και οι μεταφράσεις 4 ποιημάτων του από τον Άρη Δικταίο επίσης στην ανθολογία του.

Ο Μπότιοφ,με την παλιά προφορά του ονόματος του που άλλαξε σε Μπότεφ μετά τη φωνητική μεταρρύθμιση,ενέπνευσε και τους ανθρώπους που ίδρυσαν το 1912 την ΣΚ Μπότεβ Πλόβντιβ δίνοντας στην ποδοσφαιρική ομάδα από την Φιλιππούπολη το όνομα του.
 

H διεύθυνση του συλλόγου,το προπονητικό προσωπικό της αντιπροσωπευτικής ανδρικής ομάδας,καθώς και αρκετοί φίλοι της Μπότεφ,τοποθέτησαν στεφάνια και λουλούδια μπροστά από την προτομή του στο Tsar Simeon Garden.Επίσης κατέθεσαν στεφάνια και λουλούδια μπροστά από την προτομή του Χρίστο Μποττέφ στο "Football Complex Botev 1912" που βρίσκετε στην περιοχή Κομάτεβο.

 

Μέλη του συνδέσμου "PFC Botev Association" ανέφεραν μπροστά από το μνημείο του Χρίστο Μποτέφ στον Κήπο του Τσάρ Συμεών πως σκοπεύουν να κατασκευάσουν ένα "Walk of Fame" στο Στάδιο Hristo Botev και το πρώτο μνημείο θα είναι για τον Dinko Tsvetkov Dermendzhiev που απεβίωσε την 1η Μαίου 2019.

Ο Ντερμέντζιεφ δημοφιλής με το ψευδώνυμο Chico αγωνίστηκε στην Μπότεβ για 19 χρόνια κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970,κερδίζοντας με την ομάδα το πρώτο της εγχώριο κύπελλο το 1962 και εν συνεχεία το Κύπελλο Βαλκανίων το 1972.

Ο Ράντοσλαβ Κοσύνσκι δήλωσε πως: 

«Έχει ήδη δημιουργηθεί ένας οργανισμός,συγκροτείται επιτροπή πρωτοβουλίας.Θα διεξαχθεί διαγωνισμός στον οποίο διάφοροι συγγραφείς θα παρουσιάσουν τις απόψεις τους σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι.Θα κάνουμε μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων και η ιδέα είναι να το κάνουμε με χρήματα από τον κόσμο και όχι να ζητήσουμε την υποστήριξη των θεσμικών οργάνων».

Η δεύτερη πρωτοβουλία του Botev Supporters Club Plovdiv είναι η έκδοση της εφημερίδας "Botev list" που είναι αφιερωμένη στον Χρίστο Μπότεβ.

Η εφημερίδα «Λίστα Μποτέβ» εκδόθηκε από τον ποδοσφαιρικό σύλλογο στην αυγή της ανάπτυξης του έως το 1944 και υπήρξε από τις πιο αξιομνημόνευτες πρωτοβουλίες.Με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος,την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και την αναδιοργάνωση των αθλητικών συλλόγων,η καθιερωμένη ευγενής παράδοση διακόπηκε.

Φυσικά δεν ήταν μόνο η εφημερίδα που έπεσε θύμα της κομμουνιστικής ιδεολογίας αλλά συνολικά ο σύλλογος ως προϊόν της αστικής τάξης και του αστικού συστήματος.

Τό όνομα του συλλόγου άλλαξε αρκετές φορές για πολιτικούς λόγους: Botev (1912–1946), DNV (1947–51), DNA (1952–57), SKNA (1957), Botev (1957–1968) και Trakia (1968–1989).Το ίδιο και το σήμα,τα χρώματα και οι φανέλες του συλλόγου.

Ανάλογα με τις ιδεολογικές,πολιτικές και κομματικές ορέξεις καθορίζονταν ανάλογα.Οι κομμουνιστικές δικτατορίες επέβαλαν στους ανθρώπους μέσω του εξαναγκασμού και της βίας τις θελήσεις και τις ιδεοληψίες τους.

Τα αθλητικά σωματεία είτε διαλύονταν είτε συγχωνεύονταν ώστε να δημιουργηθούν καινούργια που θα έφεραν την σωστή ιδεολογία και τα "πρέπον & φρόνιμον" ονόματα,σήματα και χρώματα ή μεταμορφώνονταν κατάλληλα σύμφωνα με τα χρηστά ήθη και τις οδηγίες εκ των άνω.

Από μια άποψη οι κομμουνιστές υπήρξαν οι πρωτοπόροι του "modern football" πριν αυτό υπάρξει καν σαν έννοια.

Όλοι οι προϋπάρχοντες αθλητικοί σύλλογοι στις κομμουνιστικές χώρες θεωρήθηκαν κατάλοιπα του αστικού και του φεουδαρχικού συστήματος.Αστικά σωματεία δημιουργημένα από αστούς που εξέφραζαν αστικά ιδεολογήματα.Είχαν εθνικές,,τοπικές,θρησκευτικές,αυτοκρατορικές και μη κομμουνιστικές αναφορές που έπρεπε πάση θυσία να εκλείψουν και ο έλεγχος των συλλόγων να περάσει στα κατάλληλα χέρια και ανθρώπους,να είναι πλήρως ελεγχόμενοι από το κόμμα και το κράτος.

Έτσι δημιουργήθηκαν παντού σωματεία αλυσίδες κάτω από τις επωνυμίες Σπαρτάκ,Λοκομοτίβ,Ντινάμο και ΤΣΣΚΑ,όλα κρατικές και συντεχνιακές συσσωματώσεις.Η ομάδα των εργατικών συνδικάτων,των σιδηροδρομικών,της αστυνομίας και του στρατού.

Επειδή οι κομμουνιστές είναι κατά βάση ξενόδουλοι αυτές οι ονομασίες μεταφέρθηκαν από την μαμά Μόσχα και στις υπόλοιπες χώρες που δεν ανήκαν επίσημα στην Σοβιετική Ένωση,ήταν όμως προτεκτοράτα και ανήκαν στην σφαίρα επιρροής της.Η κομμουνιστική ομοιομορφία και ομογενοποίηση επικράτησε παντού.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο αγαπημένος μας Άρης Θεσσαλονίκης όπως και οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες θα είχαν την ίδια τύχη αν στον εμφύλιο ή κάποια άλλη στιγμή οι κομμουνιστές κατάφερναν να επιβληθούν και να επιβάλουν το κοινωνικό τους καθεστώς στη χώρα.Θα επέρχεται είτε η διάλυση του συλλόγου είτε η μετατροπή του σε "Σπαρτακάρης".

Αυτός είναι και ο κρυφός πόθος των ελάχιστων οπαδών του Άρη Θεσσαλονίκης/Βελουχιώτη,απλά δεν το ομολογούν ανοιχτά αλλά το κρατούν ενδόμυχα για έκπληξη.

Παρόμοιες τακτικές είχε ακολουθήσει και η Χούντα την επταετία 1967-1974 διαλύοντας και συγχωνεύοντας συλλόγους προκειμένου να κατασκευάσει νέους και αρεστούς.Μερικοί σύλλογοι διαλύθηκαν ή έγινε προσπάθεια να καταστραφούν γιατί θεωρούνταν αριστεροί.Τα περισσότερα από τα σωματεία που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών έπαψαν να υφίστανται μετά το πέρας της επταετίας ή έχουν περιπέσει σε ανυποληψία.

Το ότι ο Αστέρας Τρίπολης είναι ένα σωματείο που δημιουργήθηκε πολύ πρόσφατα είναι ένα ψέμα το οποίο διαδίδουν μερικοί οπαδοί του Ηρακλή από το 2011 και μέχρι σήμερα εξαιτίας του άδικου υποβιβασμού τους.Ένα μέρος από τους διακινητές της εξαπάτησης δηλώνουν μάλιστα αριστεροί και αντιφάδες οι οποίοι υποτίθεται μισούν την χούντα.Για μια ακόμη φορά όμως βλέπουμε ότι η οπαδική σκοπιμότητα επικρατεί του πολιτικά ορθού.

 Προπολεμικό στιγμιότυπο

Η ομάδα της σεζόν 1953-54 στο πρώτο πρωτάθλημα που διοργάνωσε η ΕΠΣ Αρκαδίας

Ο Αστέρας Τρίπολης ιδρύθηκε το 1931 και είναι μια από τις ομάδες που διαλύθηκε κατ΄εντολήν της Χούντας με απόφαση του Πρωτοδικείου Τριπόλεως το 1968.Η νεότερη ιστορία του ξεκινά το 1978.

 

Από τις πρώτες προπονήσεις μετά την επανίδρυση στο χωράφι που βρίσκεται σήμερα το «Θ. Κολοκοτρώνης»

1979-80: Η πρώτη ομάδα μετά την επανίδρυση

  

Ειδική στην βουλγάρικη ιστορία δεν είμαστε όπως ούτε και στον Χρίστο Μπότεβ,περιδιαβαίνοντας όμως το διαδίκτυο είδαμε ότι τον διεκδικούν διάφορα ιδεολογικά ρεύματα.

Ο Μπότεφ παρουσιάζετε ως εθνικός επαναστάτης και ποιητής,ήρωας της εθνικής παλιγγενεσίας,διεθνιστής,αναρχικός,σοσιαλιστής,κομμουνιστής,δεξιός και πάει λέγοντας.Πιθανός να ήταν λίγο απ΄όλα αυτά και συγχρόνως τίποτα.

Η ιδιοποίηση και ενσωμάτωση προσώπων,γεγονότων,καταστάσεων και πολιτισμικών προϊόντων σε ιδεολογίες και συστήματα είναι μια προσφιλή τακτική στην στρατευμένη ιστοριογραφία.Τόσο στην καθεστωτική μυθιστοριογραφία όσο και στις εναλλακτικές εξειδικευμένες ιστοριογραφίες.

Ο καθένας αναλόγως με την ψυχοσυναισθηματική του προδιάθεση,τις προκάτ απόψεις,την εναρκτήρια θέση του και τις ιδεολογικές ανάγκες,προσπαθεί να οικειοποιηθεί και να  προσεταιριστεί  ότι μπορεί κάνοντάς τα κτήμα του,αποκλειστικά δικά του.Μέσα από επιλεκτικές και αποσπασματικές αναφορές γίνετε η ιδεολογικοποίηση και εργαλοιοποίηση κάθε τι προκειμένου να εξυπηρετήσει τις εθνικές,κρατικές,πολιτικές,πολιτισμικές και πάσης φύσεως ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Μερικοί σήμερα ερίζουν ακόμη αν ο Χριστός ήταν καπιταλιστής ή σοσιαλιστής και η ταινία "Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών" αν ανήκει στην δεξιά ή την αριστερά.Θύμα της προπαγάνδας και της ανάγκης για ένταξη σε συγκεκριμένα πλαίσια το πιθανότερο είναι να έπεσε και ο Χρίστο Μπότεφ.

Τελειώνοντας ας δούμε μερικά πράγματα από την ζωή και την αντιεξουσιαστική πλευρά του.

Ο Χρίστο Μπότεφ γεννήθηκε στο Καλόφερ,μια μικρή πόλη των νοτίων Βαλκανίων,στην περίφημη "κοιλάδα των τριανταφύλλων".Ο πατέρας του είχε σπουδάσει δάσκαλος στη Ρωσία.Ο ίδιος ως μαθητής στην Οδησσό γνωρίζει μεταξύ άλλων τα έργα του Χέρτσεν,του Τσερνιτσέβσκυ και αργότερα τα γραπτά του Μπακούνιν.

Το 1867 εξαιτίας των σχέσεών του με επαναστάτες αποβάλλεται και γυρνά για λίγο στη γενέτειρά του.Εκεί ξεκινά την προπαγάνδα και λίγο αργότερα εγκαθίσταται στη Ρουμανία όπου έρχεται σε επαφή με πολλούς επαναστάτες πρόσφυγες.

Δημοσιεύει άρθρα και ποιήματα σε εφημερίδες.Διατηρεί σχέσεις με Ρώσους επαναστάτες στην Ελβετία και το Λονδίνο και περνά παράνομα τα γραπτά τους στη Ρωσία.Είναι ο πρώτος που διακινεί παράνομα το έργο του Μπακούνιν Κρατισμός και Αναρχία.Μετά την Κομμούνα του Παρισιού συμμετέχει σε αναρχική ομάδα στη Ρουμανία.

Με το ξέσπασμα της αντιοθωμανικής εξέγερσης του 1876 ο Μπότεφ παίρνει μέρος ως επικεφαλής σε μια ομάδα διακοσίων ανταρτών καλά προετοιμασμένων και οπλισμένων.Μετά από μια βδομάδα σκληρών αναμετρήσεων με τον πολυάριθμο οθωμανικό στρατό στα βουνά των Βαλκανίων ο Μπότεφ σκοτώνεται στις 2 Ιούνη του 1876 και η ομάδα του διασπάται και διαλύεται.

Μετά το θάνατό του βαφτίζετε ήρωας και εθνικός ποιητής της Βουλγαρίας,παρόλο που στα γραπτά και τα ποιήματά του δεν συμπαθεί ιδιαίτερα κάθε τι εθνικό και κρατικό.

"Δε μπορεί να εξουσιάζει κανένας εκείνο το κεφάλι που είναι έτοιμο να χωριστεί από τους ώμους του στο όνομα της Ελευθερίας και για το καλό όλης της ανθρωπότητας".